Wybuch infekcji chirurgiczno-zranieniowych z powodu Streptococcus grupy A przenoszonych na skórę głowy ad 7

Po drugie, zaangażowany nosiciel nie miał bezpośredniej odpowiedzialności za opiekę nad pacjentem i dlatego było mało prawdopodobne, aby był obecny w salach operacyjnych podczas operacji. Prawdopodobnie miała ograniczone możliwości rozprzestrzeniania bakterii w pomieszczeniach, w których otwarte były nacięcia chirurgiczne. Po trzecie, rozsiewanie paciorkowca grupy A przez Osobnika 4 mogło być przerywane, w zależności od aktywności jej zmian skórnych. Metody epidemiologiczne musiały zostać zmienione, ponieważ nazwisko technika, o którym mowa, nigdy nie pojawiło się w książkach medycznych ani dziennikach operacyjnych. Nie udało się jej zidentyfikować w pierwszym badaniu kontrolnym, w którym wykorzystano dokumentację medyczną do oceny pracowników zaangażowanych w poszczególne operacje. Drugie badanie kliniczno-kontrolne, w którym wykorzystano zapisy pracy do oceny mniej konkretnego związku z pacjentami przypadku – pracując nad przypadkami – również nie wykazało znaczącego związku, ponieważ podmiot 4 miał regularny schemat pracy. Mimo że pracowała w 19 przypadkach (95 procent), pracowała w 93 procentach niedzielnych dni roboczych, kiedy wykonano 96 procent operacji.
Nosicielka uniknęła identyfikacji podczas ekstensywnej hodowli personelu ze względu na lokalizację jej zmian skórnych (w skórze głowy) i ich nieszkodliwy wygląd. Nie uważała, że ma infekcję skóry, a zmiany chorobowe w skórze głowy nie zostały zauważone przez egzaminatorów podczas pierwszych czterech prób hodowlanych. We wcześniejszych epidemiach powodowanych przez nosicieli paciorkowców w odbytnicy i pochwie nosiciel identyfikowano zgodnie z jego powiązaniem epidemiologicznym z pacjentami przypadku, co pozwoliło na wykrycie miejsca przewozu przez intensywną hodowlę. 3, 6, 7, 11
Najbardziej czułym sposobem wykrywania szczepu odpowiedzialnego za wybuch okazały się płytki bakteryjne, a ich zastosowanie doprowadziło do identyfikacji nosiciela. Chociaż inni badacze wykorzystali płytki osadnicze do wykazania, że paciorkowiec grupy A znajduje się w powietrzu i aby potwierdzić rozpowszechnianie ze znanego nośnika, 3, 6 7 8, 11, 13, użyliśmy płytek osadczych do identyfikacji nosiciela, wykazując jej związek z rozpowszechnianiem szczepu epidemii. Ognisko to dodatkowo potwierdza hipotezę, że rozprzestrzenianie się paciorkowców grupy A w powietrzu jest odpowiedzialne za zakażanie ran chirurgicznych w salach operacyjnych.22 Przewoźnik był obecny w salach operacyjnych tylko krótko, jeśli w ogóle, podczas operacji i prawdopodobnie nie zbliżył się do otwartych nacięć . Mogła jednak aerosolizować szczep epidemii w salach operacyjnych przed operacjami, kiedy wykonywała swoje główne obowiązki.
Większość wcześniej zgłoszonych przypadków pooperacyjnych zakażeń rany spowodowanych paciorkowcami grupy A było spowodowanych przez nosicieli z kolonizacją odbytniczą lub pochwową. W ogniskach przypisywanych do przewozu doodbytniczego 3, 6 i wagonu pochwowego, 11, jednak paciorkowce grupy A również izolowano ze zmian skórnych. Wyniki obecnego badania sugerują, że zmiany skórne przyczyniły się do rozpowszechnienia bakterii w tych dwóch epidemiach. Nasze wyniki wskazują, że nosiciel rozprowadzał bakterie ze skóry głowy w salach operacyjnych, mimo że nosiła nakrycie głowy z papieru.
Ognisko to podkreśla również potrzebę oceny członków rodziny przewoźnika w odniesieniu do wagonów linii paciorkowców grupy A. 3 Córka nosiciela nosiła nosa w nosie
[patrz też: poradnia nefrologiczna kraków, typy wiązek przewodzących, epikotyl ]