Tkankowy aktywator plazminogenu w zatrzymaniu akcji serca z elektryczną aktywnością bez pulsu czesc 4

Badanie zostało zaprojektowane z 80-procentową mocą, aby wykryć bezwzględny wzrost wskaźnika przeżycia w przypadku wypisu ze szpitala o 9,3% (ogólna zmiana z 1% do 10,3%). Dwustronne obliczenie wielkości próby, oparte na poziomie 5% dla alfa, wykazało, że należy zapisać 230 pacjentów. Zaplanowano dwie tymczasowe analizy i zastosowano procedurę O Brien-Fleming dla trójstopniowego projektu, w którym poziom istotności dla końcowej analizy pierwotnego wyniku wynosił 0,045 lub mniej. Wyniki oceniano za pomocą testu chi-kwadrat dla proporcji, dokładnego testu Fishera lub testu sumy rang Wilcoxona. Wartość AP równą 0,05 lub mniej uznawano za wskazującą istotność statystyczną w przypadku wyników wtórnych. Analizy przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia, a wszystkie t-testy były dwustronne. Wyniki
Badana populacja
W badanym okresie wykonano resuscytację na 1583 osoby w badanym obszarze, z czego 756 (47,8 procent) miało kwalifikowany epizod elektrycznej aktywności bez tętna. Spośród 289 kwalifikujących się pacjentów zapisano 233 (80,6%) (117 w grupie t-PA i 116 w grupie placebo). Spośród 467 niekwalifikujących się pacjentów 29 (6,2%) zostało wykluczonych, ponieważ ratownik sanitarny kierował reanimacją pod nadzorem praktycznym. W przypadku czterech pacjentów (1,7 procent), przydzielono leczenie. Sanitariusze zgłosili 224 pacjentów poza szpitalem (96,1%), a lekarze ratunkowi zapisali 9 pacjentów do szpitala (3,9%). Brakowało danych dotyczących czterech niepoddanych zabiegowi ofiar zatrzymania krążenia w okresie badania (0,3%).
Podstawowa charakterystyka pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Podstawowa charakterystyka pacjentów. Tabela 2. Tabela 2. Predictors of Survival. Tabela 3. Tabela 3. Leki podawane podczas resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Rycina 1. Przebieg czasowy zdarzeń u pacjentów z zatrzymaniem krążenia, którzy otrzymali tkankowego aktywatora plazminogenu lub placebo. Wartości są średnimi (medianami) przedziałami między określonymi zdarzeniami.
Charakterystyka pacjentów była podobna w obu grupach (Tabela 1) i nie było istotnych różnic między grupami pod względem zmiennych predykcyjnych przeżycia (Tabela 2). Wystąpiło dwadzieścia sześć pomniejszych naruszeń protokołów, z których wszystkie dotyczyły kontynuacji RKO przez nieco mniej niż 15 minut po zakończeniu infuzji. Wszyscy pacjenci zostali zaintubowani i otrzymali wymaganą dożylnie sól fizjologiczną i epinefrynę przed podaniem t-PA lub placebo. Niekwalifikowani pacjenci otrzymywali t-PA lub placebo. Tabela 3 przedstawia leki podawane podczas RKO. Rycina przedstawia przegląd najważniejszych etapów resuscytacji i harmonogramu tych etapów, wskazując tym samym punkt, w którym pacjenci otrzymywali t-PA lub placebo.
Wyniki
Tabela 4. Tabela 4. Wyniki. Wyjściowe i wtórne wyniki podsumowano w Tabeli 4. Spośród 77 pacjentów, którzy zostali przetransportowani do szpitala, 29 przyszło z impulsem, a 13 przeżyło przyjęcie do szpitala. Jeden pacjent z grupy t-PA przeżył wyładowanie w szpitalu (0,9%, przedział ufności 95%, od 0,0 do 4,7%), podczas gdy u żadnego z nich nie wystąpił w grupie placebo (0%, przedział ufności 95%, od 0,0 do 3,1%)
[przypisy: przystosowanie roślin do życia w wodzie, cena monopolowa, zespół brugadów ]
[więcej w: zespół brugadów, medilab świdnica, potencjał oksydoredukcyjny ]