Natychmiastowa naprawa w porównaniu z nadzorem małych tętniaków aorty brzusznej czesc 4

Głównymi powodami wykluczenia była średnica tętniaka poza zakresem kwalifikującym się (mierzona na podstawie badania TK przez laboratorium centralne), ciężka choroba serca lub płuc oraz ocena, że pacjent nie jest skłonny do przestrzegania protokołu. Tylko jeden pacjent został wykluczony z powodu szybkiego tempa ekspansji tętniaka. Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów w momencie randomizacji. Podstawową charakterystykę pacjentów zestawiono w Tabeli 1. Większość pacjentów była płci męskiej, białej i palonej – cechy, które odzwierciedlają cechy demograficzne populacji weteranów i stanowią znane czynniki ryzyka dla tętniaka aorty brzusznej.13,14 grupy nie różniły się istotnie w linii podstawowej, z wyjątkiem niewielkiej różnicy w poziomie kreatyniny w surowicy.
Kontynuacja i naprawa
Rysunek 1. Ryc. 1. Skumulowana częstość napraw tętniaka aorty brzusznej, według grupy leczenia. Dane dotyczące pacjentów, którzy zmarli, nie były cenzurowane; procenty są z oryginalnych kohort. Naprawy poza protokołem są to te z tętniaków, które nie spełniają kryteriów badania do naprawy u pacjentów w grupie kontrolnej. Pionowa linia przerywana po sześciu tygodniach oznacza termin protokołu do naprawy w grupie natychmiastowej naprawy.
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki wśród pacjentów z tętniakiem aorty brzusznej. Średni czas obserwacji wynosił 4,9 roku. W grupie natychmiastowej naprawy 92,6% poddano naprawie tętniaka; 72,1 procent tych napraw wykonano sześć tygodni po randomizacji, zgodnie z protokołem (rys. i tabela 2). W grupie obserwacyjnej 61,6 procent zostało poddanych naprawie do końca badania; w 9,0 procentach wykonano zabiegi pomimo tego, że tętniaki nie spełniały kryteriów badania do naprawy. Dwaj pacjenci w grupie natychmiastowej naprawy i jeden w grupie inwigilacyjnej przeszli naprawę wewnątrznaczyniową, aw jednym z tych przypadków konieczna była konwersja do otwartej naprawy. Żaden pacjent w grupie kontrolnej nie został poddany naprawie wyłącznie z powodu szybkiego tempa rozszerzenia tętniaka. Zgodnie z oczekiwaniami, częstość napraw u pacjentów w grupie obserwującej wzrosła wraz ze średnicą tętniaka podczas randomizacji. Cztery lata po randomizacji 27 procent tętniaków, które mierzyły 4,4 do 4,4 cm przy randomizacji, zostało naprawionych, w porównaniu z 53 procentami tych, którzy mierzyli 4,5 do 4,9 cm i 81 procent tych, którzy mieli 5,0 do 5,4 cm. Udział wizyt kontrolnych zakończonych wyniósł 85,3 procent w grupie natychmiastowej naprawy i 87,0 procent w grupie obserwującej (p = 0,02).
Śmiertelność
Rysunek 2. Rysunek 2. Zbiorcza przeżywalność według grupy leczenia. Stan życia i stan naprawy tętniaka były znane dla wszystkich pacjentów pod koniec badania w dniu 31 lipca 2000 roku. Nie było znaczącej różnicy między obiema grupami w pierwotnym wyniku stopy zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (względne ryzyko, 1,21). do naprawy w porównaniu z nadzorem, 95-procentowy przedział ufności, 0,95 do 1,54) (rys. 2 i tabela 2). Trendy przeżycia nie sprzyjały natychmiastowej naprawie w żadnej z wcześniej określonych podgrup zdefiniowanych według wieku lub średnicy tętniaka podczas randomizacji i nie było istotnej interakcji w odniesieniu do śmiertelności między grupą leczoną a wiekiem lub średnicą tętniaka podczas randomizacji
[podobne: wiązki przewodzące, mozaika tytoniowa, pasemka caspariego` ]
[hasła pokrewne: cena monopolowa, napęd psychoruchowy, zespół psychoorganiczny ]