Mutacje linii komórkowej w niedrobnokomórkowym guzie chromochłonnym czesc 4

Wśród tych 22 odrębnych mutacji 4 były nowe. Mieliśmy dostęp do DNA obojga rodziców czterech pacjentów z diagnozami guza chromochłonnego (których wiek wynosił 5, 7, 8 i 16 lat). Nie znaleziono żadnych genetycznych ani klinicznych dowodów na chorobę von Hippel-Lindau u rodziców, a analiza mikrosatelitarna w pięciu różnych informacyjnych loci w czterech rodzinach potwierdziła ojcostwo. Zatem te cztery przypadki reprezentują spontaniczne mutacje VHL linii zarodkowej. Dlatego wyłączono zależność każdej pary nośników od mutacji G490A i G695A komplementarnego DNA (cDNA) (Tabela 2). Mutacja cDNA C712T jest dobrze znanym gorącym punktem 22, a rozległa ocena rodowodu sprawia, że jest mało prawdopodobne, aby pacjenci z mutacją cDNA A680T byli spokrewnieni. Należy jednak zauważyć, że wspólne haplotypy zazwyczaj oznaczają starożytne, oparte na populacji, efekty założycielskie, a nie bliższe związki międzyludzkie, które można zidentyfikować w historii rodziny. Jedenaścioro pacjentów (4 procent z 271) miało siedem różnych mutacji SDHD, z których trzy były nowe (Tabela 2). Sześć mutacji powoduje skrócenie przypuszczalnego białka, podczas gdy jedna prowadzi do podstawienia jednego aminokwasu. Występowały dwie różne mutacje nawracające. Analiza haplotypów była niejednoznaczna ze względu na małe liczby, ale informacje o rodowodach sprawiły, że związek był mało prawdopodobny.
Dwanaście pacjentów (4 procent) miało dziewięć różnych, nowych mutacji SDHB (tabela 2). Były trzy mutacje nawracające, z których żadna nie występowała we wspólnych haplotypach; obszerna ocena rodowodu wykazała również, że jest mało prawdopodobne, że którakolwiek z trzech par nosicieli była spokrewniona.
Żadna z siedmiu mutacji SDHD lub dziewięciu mutacji SDHB znalezionych u naszych pacjentów nie została znaleziona w 600 kontrolnych chromosomach od 300 dawców krwi.
Prezentacja kliniczna i działania następcze przewoźników
Tabela 3. Tabela 3. Wiek podczas prezentacji pacjentów z mutacjami lub chorobą sporadyczną. Wiek wystąpienia objawów był statystycznie niższy we wszystkich nosicielach mutacji niż u pacjentów z chorobą sporadyczną, operacyjnie definiowanych jako negatywne dla mutacji któregokolwiek z czterech genów podatności. Siedemdziesiąt procent pacjentów, którzy byli w wieku 10 lat lub młodsi, miało mutacje linii płciowej, a odsetek ten stopniowo zmniejszał się wraz z wiekiem do 0 procent wśród pacjentów, którzy wystąpili po 60 roku życia (tabela 3). Jednak 139 rejestrujących miało guz pheochromocytoma po 40. roku życia, 11 z nich miało mutacje (8 procent). Tylko pięciu z tych pacjentów miało kliniczne wyniki, które retrospektywnie sugerowały dziedziczny pheochromocytoma. Mutacje VHL występowały u 42 procent wszystkich osób, które wystąpiły w wieku 18 lat lub młodszych (20 z 48) i 74 procent wszystkich pacjentów z mutacjami, którzy wystąpili w wieku 18 lat lub młodsi (20 z 27); 77 procent osób, u których stwierdzono mutacje VHL przed 20 rokiem życia (Tabela 3). Natomiast 9 z 23 pacjentów wykazało mutacje zarodkowe SDHD i SDHB (39 procent) przedstawione po 30 roku życia.
W początkowej prezentacji 45 z 66 probantów z mutacjami (68 procent) miało tylko jeden nowotwór (Tabela 1). Jednakże wiele guzów chromochłonnych było statystycznie częstszych wśród pacjentów z mutacjami niż wśród pacjentów bez mutacji (21 z 66 [32 procent] vs.
[przypisy: wiązka przewodząca, przystosowanie roślin do życia w wodzie, hartowanie powierzchniowe ]
[patrz też: gnozja, allegro medical, poppers allegro ]