Mutacje linii komórkowej w niedrobnokomórkowym guzie chromochłonnym ad 5

Jednak guzy wieloogniskowe, w porównaniu z pojedynczymi guzami, mogą być swoiste wobec genu: nie ma pacjentów z mutacjami SDHB prezentowanymi z chorobą wieloogniskową, podczas gdy 40 procent osób z mutacjami VHL miało chorobę wieloogniskową. Dwadzieścia osiem procent pacjentów z mutacjami VHL, SDHD i SDHB miało guzy nadnercza, w porównaniu z 8 procentami pacjentów bez mutacji (P = 0,006). Rycina 1. Rycina 1. Pheochromocytoma lewego nadnercza i guza Glomus lewego ciała szyjnego w nosicielu mutacji SDHD. Pheochromocytoma zaczął objawiać się pięć lat wcześniej niż guz glomus. W panelu A, poprzeczny T2-zależny MRI jamy brzusznej pokazuje hiperintensywny pheochromocytoma lewego nadnercza (strzałka). W panelu B, wzmocniony kontrastem poprzeczny MRI szyjki macicy (obrazy ważone T1 z nasyceniem widmowym tłuszczu) ujawnia wzmacniający kontrast lewy guz szyjki macicy (strzałki).
Zidentyfikowaliśmy również uszkodzenia związane z zespołem klasycznym podczas prezentacji i podczas końcowego badania. Spośród 13 pacjentów, którzy byli dodatnie pod względem mutacji RET, żaden z nich nie miał klinicznych dowodów na raka rdzeniastego tarczycy podczas prezentacji, ale rak rdzeniasty tarczycy rozwinął się w 12 w okresie obserwacji. Spośród 30 nosicieli mutacji VHL, 5 miało również później inne cechy związane z chorobą von Hippel-Lindau, takie jak hemangioblastoma ośrodkowego układu nerwowego lub oka, torbiele trzustki, guzy komórek wysepkowych lub raki nerkowokomórkowe, podczas w górę. Łącznie u 10 pacjentów stwierdzono związane z nimi zmiany w czasie obserwacji. Spośród 23 nosicieli mutacji SDHD lub SDHB żaden z nich nie miał guza glomus w prezentacji, ale guzy te rozwinęły się u 4 pacjentów podczas obserwacji (ryc. 1). Większość raków rdzeniastych tarczycy i guzów glomus wykrywano metodą przesiewową.
Ze względu na nasze kryteria wykluczania, żaden z 66 pacjentów, którzy byli nosicielami mutacji, nie miał rodzinnej historii guzów specyficznych dla danego zespołu. Jednak wśród pacjentów z mutacjami RET, sześciu miało pozytywny wywiad rodzinny w końcowym okresie obserwacji. Podobnie, 12 nosicieli mutacji VHL miało dodatni wywiad rodzinny w czasie obserwacji. Żaden z 23 pacjentów, u których stwierdzono mutacje zarodkowe SDHD lub SDHB, nie miał pozytywnej historii rodzinnej podczas wstępnej prezentacji. Nawet w okresie obserwacji tylko czterech miało członków rodziny, u których stwierdzono kliniczną chorobę. Opóźnienie trwało do 35 lat, zanim krewni zaczęli odczuwać objawy, a dla 10 z 23 pacjentów historia rodzinna stała się pozytywna dopiero po przeprowadzeniu aktywnego badania klinicznego. Czterdzieści dwa z 66 probantów z mutacjami (64 procent) miało tylko jeden guz chromochłonny i nie towarzyszyło mu żadne specyficzne uszkodzenie związane z zespołem. Ponad 80 procent pacjentów z mutacjami SDHD (7 z 11) lub SDHB (12 z 12) prezentowało jeden guz chromochłonny, brak wywiadu rodzinnego i brak cech związanych z zespołami. Przeciwnie, dotyczyło to około połowy pacjentów z mutacjami RET (8 z 13) lub VHL (15 z 30).
Dyskusja
Nasza systematyczna kliniczna i molekularna ocena 271 niespokrewnionych pacjentów, u których wystąpił niedrobnokomórkowy guz chromochłonny, wykazała, że 66 (24 procent) miało dziedziczną predyspozycję do choroby von Hippel-Lindau, MEN-2 lub zespołów powiązanych z pheochromocytoma i paragangliomą na podstawie nowo odkryli mutacje w genie VHL, RET, SDHD lub SDHB
[podobne: zespół psychoorganiczny objawy, martwica korkowa, bulwy korzeniowe ]
[hasła pokrewne: triamcynolon, pogotowie stomatologiczne elbląg, charakteropatia ]