Czyste czerwone komórki Aplasia i antytrytropoetyna u pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną czesc 4

Wyniki wyrażono jako odsetki kolonii powstających w obecności kontrolnej surowicy i U epoetyny na mililitr. Granulocytowe kolonie hodowano przez 14 dni w 0,8% metylocelulozie w pożywce Iscove a (Terry Fox Laboratories, Vancouver, BC, Kanada), zawierającej 1% dejonizowanej albuminy surowicy bydlęcej i 200 ng rekombinowanego czynnika stymulującego kolonię granulocytów (G-CSF) (Amgen , Tysiąc Oaks, Kalifornia) na mililitr. Oceniliśmy zdolność surowicy od pacjentów leczonych epoetyną do hamowania proliferacji komórek progenitorowych erytrocytów za pomocą hodowanych komórek szpiku kostnego od zdrowych dawców. Wszystkie 13 próbek hamowało wzrost erytroidalnych komórek progenitorowych, ale nie modyfikowało tworzenia kolonii granulocytowych (tabela 3). Testy przeprowadzone na 12 z 13 próbek surowicy wykazały, że dodanie epoetyny do hodowli odwróciło hamujący wpływ surowicy pacjentów na tworzenie kolonii erytrocytów (Figura i Tabela 3). Korzystając z surowicy od Pacjenta 1, stwierdziliśmy, że zahamowanie tworzenia kolonii erytrocytów było spowodowane IgG. Usunięcie frakcji IgG z tej surowicy przy użyciu unieruchomionego białka G zniosło jego działanie hamujące, podczas gdy IgG oczyszczone z surowicy pacjenta zahamowało tworzenie kolonii erytrocytów (Figura 1). Przeciwnie, IgG oczyszczone z kontrolnej surowicy nie hamowało tworzenia kolonii erytrocytów. Wyniki te silnie sugerują, że surowica pacjentów zawierała neutralizujące przeciwciała antierythropoietin. W związku z tym ustaliliśmy, czy przeciwciała antierythropoietin były obecne w próbkach surowicy zebranych w momencie rozpoznania aplazji czysto krwinkowej.
Wiązanie epoetyny znakowanej 125I
Figura 2. Figura 2. Wiązanie wyznakowanej 125I epoetyny przez surowicę od Pacjenta 1. Wydajność wiązania obliczono jako ilość surowicy od Pacjenta wymaganej do związania 50 procent znakowanej radioaktywnie epoetyny po dostosowaniu na poziomie tła (IP50). Połączoną surowicę od 10 zdrowych ochotników zastosowano jako kontrolę.
Aby przetestować obecność przeciwciał antytrytropoetyny, inkubowaliśmy wzrastające stężenia surowicy (1 do 20 .l surowicy na 200 .l pożywki do inkubacji) z epoetyną znakowaną 125I i oddzielonymi kompleksami immunologicznymi, stosując białko G Sepharose. Wyniki dla Pacjenta pokazano na Fig. 2. Stosując ilość surowicy wymaganą do związania 50 procent radioaktywności w obecności unieruchomionego białka G, oszacowaliśmy, że ml surowicy tego pacjenta był zdolny do wiązania około 40 U epoetyny. (Tabela 3). Ta wartość dobrze zgadza się ze zdolnością neutralizacji oszacowaną na podstawie wyników uzyskanych dla normalnych komórek progenitorowych (ryc. 1). Stwierdzono, że surowica od wszystkich 13 pacjentów wiąże epoetynę (Tabela 3). W przeciwieństwie do tego, normalna surowica nie wiązała epoetyny znakowanej 125I. Jako kontrole testowano próbki surowicy od pacjentów leczonych epoetyną, którzy nie mieli czystej aplazji komórek czerwonych i stwierdzono, że są ujemne.
Charakterystyka przeciwciał antytryptropetynowych
Figura 3. Figura 3. Scatchardowa analiza wiązania 125I-znakowanej epoetyny z przeciwciałami pacjenta. Trzy mikrolitry surowicy od Pacjenta inkubowano z różnymi stężeniami epoetyny znakowanej 125I w całkowitej objętości 200 .l buforowanej TRIS soli fizjologicznej-albuminy bydlęcej z surowicy, a stopień wiązania przeciwciała z znakowaną radioaktywnie epoetyną ustalono po dostosowaniu dla stopnia niespecyficznego wiązania
[przypisy: cena monopolowa, struktura osobowości, przystosowanie roślin do życia w wodzie ]
[patrz też: przystosowanie roślin do życia w wodzie, epikotyl, budowa wewnętrzna łodygi ]